Quändu cünti i ur che segnan ul mumènt

e vedi ul dì sprufundaa nu la nócc scüra;

quändu vedi i to cavèi negar cun fir d’argènt

e la viuléta sfiurìva su la müra;

quändu i ram hinn sènza föi e frund

dópu vèss stai ripär par i besti dul mund;

quändu i verd piänt du l’estaa ligaa in cuvûni

a vegnan purtaa cun la bärba biänca süi casûni…

Alûra pènsi a la to beltà

e che änca ti in rüina te devat nà,

parché i róbb dulz e bèi, möran

män män che i ältar cresan e marüan.

            E nagótt al pô difènd dal tèmp ch’al và via

            a mèn che un fiö a te gh’het mìa,

            cun lü te sfidat ul so putér

            änca s’al ta pórta via dai to avér.

 “Ludà sii, mè Signûr cun tütt i To creatür

specialmènt ul fradèll Su

che l’è dì, e l’ilümina nünch par lü.

L’è bèll, al g’ha i ragg da gränd splendûr

e da Ti, Altìsim, a l’è ul significaa.

Ludà sii, mè Signûr par la surèla Lüna e i stèll,

in ciel te i het furmaa ciär e preziûs e bèll.

Ludà sii, mè Signûr par ul fradèll Vènt

e par l’äria e i niul e ul serèn e ógni tèmp

par ul quäl ai To creatür te ghe det sustentamènt.

Ludà sii, mè Signûr, par ul Fögh mè fradèll,

par ul quäl te ilüminat la nócc:

l’è giucûnd e rubüst e fórt e bèll.

Ludà sii, mè Signûr, par la Tèra nóstra surèla,

la quäl la ga sustènta e guèrna,

la ga dà frütt, fiur e èrb a capèla…”