Dante. Tanto gentil e onesta…
Täntu gentìl e täntu unèsta la dev suméià
la mè dona che ógni bóca devan tegnì müda,
e i öcc mìa guardà.
Lee la và, nul sentiss ludà,
benignamènt d’umiltà vistìva;
e pär, che la sia ’na róba vignìva
dal ciel e da la tèra, ul miràcul a mustrà.
La sa móstra inscì piacènt a chi la mira,
che dai öcc la ga dà al cór dulcéza,
ch’al sa capiss mìa sènza pröva;
e pär che dai so labar sa möva
un spirit suäv pièn d’amûr e teneréza,
ch’al suméia dì a l’anima: Suspìra.
Quändu quäranta invèrni farann asédi al to vis
e sulch prufûnd rigarann ul to suris,
la to giuinéza la sarà cunsciaa
’me un vistii tropp üsaa:
se sa dumandass dua l’è la to beléza,
dua la gióia di to dì cäld da giuinéza;
sarìa ’na vergógna e ’na büsìa rispûnd:
“Ni mè öcc prufûnd!”.
Ma se ti te pudarésat dì:
“Al va inänz chel fiö chì,
l’è lü la mè vita e al ma farà perdunà
ul vecc che sun diventaa”.
Alûra, te sentirest ancamô ul to sängh büì,
änca quändu ul giazz al sarà visìn a ti!
Quändu cünti i ur che segnan ul mumènt
e vedi ul dì sprufundaa nu la nócc scüra;
quändu vedi i to cavèi negar cun fir d’argènt
e la viuléta sfiurìva su la müra;
quändu i ram hinn sènza föi e frund
dópu vèss stai ripär par i besti dul mund;
quändu i verd piänt du l’estaa ligaa in cuvûni
a vegnan purtaa cun la bärba biänca süi casûni…
Alûra pènsi a la to beltà
e che änca ti in rüina te devat nà,
parché i róbb dulz e bèi, möran
män män che i ältar cresan e marüan.
E nagótt al pô difènd dal tèmp ch’al và via
a mèn che un fiö a te gh’het mìa,
cun lü te sfidat ul so putér
änca s’al ta pórta via dai to avér.
