Nuèmbar, G. Pascoli

Lüsiss l’äria, ul Su l’è inscì ciär

che te cercat anmô i mugnägh in fiur,

e nul cör te gh’heet ul sentûr

dul prunbiänch amär…

Ma secch l’è ul lazarìn, e i stechii piänt

da negar riflèss segnan ul serèn,

e vöi ul ciel, e büs al pee sunänt

al suméia ul terèn.

Silènzi, intûrna: dumà ai ventaa,

te sèntat luntän, da giardìn e órt,

un burlà-giô fragil di föi. L’è l’estaa,

fregia, di mórt.

 “Ludà sii, mè Signûr cun tütt i To creatür

specialmènt ul fradèll Su

che l’è dì, e l’ilümina nünch par lü.

L’è bèll, al g’ha i ragg da gränd splendûr

e da Ti, Altìsim, a l’è ul significaa.

Ludà sii, mè Signûr par la surèla Lüna e i stèll,

in ciel te i het furmaa ciär e preziûs e bèll.

Ludà sii, mè Signûr par ul fradèll Vènt

e par l’äria e i niul e ul serèn e ógni tèmp

par ul quäl ai To creatür te ghe det sustentamènt.

Ludà sii, mè Signûr, par ul Fögh mè fradèll,

par ul quäl te ilüminat la nócc:

l’è giucûnd e rubüst e fórt e bèll.

Ludà sii, mè Signûr, par la Tèra nóstra surèla,

la quäl la ga sustènta e guèrna,

la ga dà frütt, fiur e èrb a capèla…”