Dulza e ciära l’è la nócc e sènza vènt,

cälma sura i tecc e in mèzz ai órt

sa pósa la lüna e da luntän la svela

seréna ógni muntàgna. O dóna mea,

già täs ógni sentér, e pai balcûni

scärsa tralüs la notürna lämpa:

te dórmat, parchè t’ha cataa un agévul sónn

ni to tranquill stänz; e ta prem

nisüna fana; già te pô nè pensà nè savé

quäl piäga te m’heet verdüü nul pètt.

Te dórmat: mi questu ciél, che inscì benévul

sa móstra, a salüdall ma spórgi

e l’arcàna natüra straputènt

la ma cascia nu l’afann. A ti la speränza

neghi, la m’ha dii: änca la speränza; e d’ältar

lüsirann i to öcc se mìa da lacrim.

Questu dì l’è stai sulènn: mô dai giügh

te catat ripós; e fórsi te riturnat

in sógn a quänti, incö, te ghe seet piasüa, e quänti

hinn piasüü a ti: mìa mi, l’è mìa già che mi speri;

al pensér ta ripórti. Intäntu ma dumändi

quäntu ma resta da viv, e chì, par tèra

ma büti, a vusi, a fremi. Oh dì tremènd

in inscì verda età! Ahi, par la sträva

a sinti luntän la sulitäria canzûn

du l’artigiän, ch’al turna a tärda nócc,

dópu i svägh, a la so póra cà,

e fieramènt ma sa strèng ul cör

a pensà ’me tütt ul mund al trapàsa,

e quäsi sulch al làsa mìa. Ècu, l’è scapaa

ul dì da fèsta, e al festìv

ul dì nurmäl al ga và adree, e ul tèmp al sa pórta via

ógni umän acidènt. Mô dua l’è ul frastuón

da quii pópul antìgh? Dua l’è la vus

di nóstar ävi famûs, e ul gränd impér

da quela Róma, e i ärmi e ul fracass

che l’è nai par la tèra e par i mär?

Tütt l’è päs e silènzi, e tütt al pósa

ul mund, e pü da lur a sa ragióna mìa.

Nu la mè giuinéza, quändu sa specia

cun brama ul dì festìv, mô dópu

che l’eva pasaa, mi cun dulûr, da sveli,

a schisciävi ul cusìn; e a nócc funda

un cänt che sa sentìa par i sentér

sluntanass murì a póch a póch,

già, nu la stésa manéra, ma sa stringéva ul cör.