Stampa questa pagina

Shakespeare, Sonetto XIVL

Scritto da 
Vota questo articolo
(1 Vota)

 

Se la penûsa sustänza du la mè cärna la füss pensér,

l’ustìl distänza la fermaress mìa ul mè andà,

parchè a dispètt dul spazi, mi sarìa traspurtaa

dai cunfìn püsee luntän, là dua te seet ti ver.

Impurtaress mìa che ul mè pee al calcass

änca la püsee distänt tèra luntàna da ti,

parchè l’agil pensér al värca e tèra e mär e sass,

nul tèmp ch’al basta a pensà un póst visìn a lì.

Mah, ma màza ul pensér che mi sun mìa pensér

par pudé traversà lungh distänz quändu ti te seet asènt,

 po’, parchè sun cumpóst in lärga pärt d’aqua e da tèrr,

devi culmà i cómud dul tèmp cunt i mè lamènt.

Traènd föra, da inscì pedänt elemènt,

se mìa gróss lacrim, indìzi dul dulûr che gh’emm dènt.

 

Letto 3185 volte
Giorgio Sassi

Un blog di scritti, idee, pensieri e appunti

Ultimi da Giorgio Sassi

Articoli correlati (da tag)