quändu la tèra la sa müda in un spelûnca ümida
dua la Speränza, ’me ’na tegnöra,
la va a sbatt süi mür cun la sua ära timida
e la pica ul cô cuntra plafûn maseraa;

quändu la piöva la stènd i sò imèns fass
cupiänd i sbärr d’una gränd prisûn
e un pópul mütt da ragn bass
urdiss la própia tira in fund ai nóstar rasûn,

tütt da culp di campann sältan-sü cun füria
e bütan vèrs ul ciél un burdeléri spaventuus
simil a di spirit vagabûnd e sènza patria
che sa metan a frignà cun ustinaziûn.

- E lungh cärr fünebr, sènza tambür nè müsica,
märcian lentamènt nu la mè anima; prisunéra
piäng la Speränza, e l’Ingósa crüdéel, dispótica,
la piänta, sül mè cô piegaa, la sua negra bandéra.