Al sarà mäi che meta impedimènt a l’üniûn

da dô anim fedel, l’amûr l’è mìa amûr

s’al müta quändu nu l’ältar al tröva ’na delüsiün,

o se l’è prunt a turnà indree quändu l’ältar l’è pü un fiur.

Oh no, l’è un faro sèmpar fìss

ch’al dómina i tempèst sènza mäi vacilà;

lü d’ógni bärca vagabûnda l’è la stèla che lüsiss,

ul valûr du la quäl sa cugnóss mìa, ma l’altéza la sa pô misürà,

l’amûr l’è mìa ul paiàsc dul Tèmp, änca se i labar e i ganass

a pàsan sóta la sûa mesûria da gradass,

l’amûr al cämbia mìa cunt i ur, cunt i setimàn o cunt i vizi,

m’al düra in etèrnu fin al dì dul giüdìzi:

            se quest l’è un erûr e cuntra mi al sarà pruvaa,

            alûra mi hoo mäi scrivüü e nisün óman l’ha mäi amaa.

(Sunett CXVI)