Dante. Tanto gentil e onesta…

Täntu gentìl e täntu unèsta la dev suméià

la mè dona che ógni bóca devan tegnì müda,

e i öcc mìa guardà.

Lee la và, nul sentiss ludà,

benignamènt d’umiltà vistìva;

e pär, che la sia ’na róba vignìva

dal ciel e da la tèra, ul miràcul a mustrà.

La sa móstra inscì piacènt a chi la mira,

che dai öcc la ga dà al cór dulcéza,

ch’al sa capiss mìa sènza pröva;

e pär che dai so labar sa möva

un spirit suäv pièn d’amûr e teneréza,

ch’al suméia dì a l’anima: Suspìra.