Sunett II
(II, Shakespeare’s, Sonnets)

Quändu quäranta invèrni farann asédi a la tua frunt,
e sulch prufûnd striarann ul cämp du la tua beléza,
l’amiräva livréa du la tua giuinéza,
la sarà ’me un vestii rüsciaa tegnüü in nisün cünt;

se sa dumandass dua l’è la tua beléza,
dua ul tesór di tò dì cäld da giuinéza;
par ti sarìa ’na vargógna e ’na busìa rispûnd,
ni mè öcc prufûnd.

Quänti cumplimènt meritarìa la tua beltà,
se te pudésat replicà: “Quest mè adulescènt
al sälda ul cünt e al fa perdunà la mè età”,
pruvänd che la sua beléza l’è un tò presènt.

Sarìa ’me sentiss giuin änca da vegg,
e vidé ul sängh büì quändu i ven hinn fregg.